ilk defa lan
Yazdığım yazıdan ruh halimi anlamışsınızdır. Bayadır deli gibi çalışıyorum. Daha doğrusu çalıştığımı sanıyorum. 2 haftadır falan. Saatlerce ders başına oturup max 1 saat çalışabiliyorumdur. Ondan da pek bişey anlamadan. Bu da içten içe beni çok geriyo. Aslında çok çalışmadığımı kendim de biliyorum. Ama olmuyor. Uyku düzenim de bozuluyor bu yüzden. Sürekli çalışmak istiyorum ama sürekli kafamı dağıtacak başka şeyler yapıyorum. Gece kafamı yastığa koydum. Dedim böyle giderse bu sefer de aynı şey olacak. Yine geçemicem dersleri. Ve ben bütün planlarımı derslerimi full geçmek üzerine yapmıştım. Yine fark etmeden felakete doğru gidiyorum. Hala yapmam gerekeni yapmıyorum. Diye düşündüm. Eski sevgilim de aklıma geldi. Çünkü psikolojimin her bozuluşunda aklıma o geliyor. Her felaket senaryosunda onu arıyorum. Onun varlığı benim için böyle zamanlarda hep kurtarıcı gibiydi. Ne olursa olsun o yanımda diye düşünürdüm. O yüzden bu tarz durumlarda onu çok arıyorum. Neyse bunlar beni baya bi zorladı. Uyuyamadım. Kalp atışım hızlandı. Dedim değişecek bu düzen :D Kalktım, telefon falan almadan, bilgisayarı açmadan oturdum dersin başına. İlk defa çalışmak istiyordum. Notlar aldım. Altını çizdim. Anladım. Bunu ilk defa yaptım. Bütün kaçışlarımın, felaket senaryolarımın sebebinin ders çalışmamam olduğunu tekrar anladım. Bir şekilde çalışamıyorum. Bu da beni kaçışlara yöneltiyor. Ruh halimi bozuyor. Boşlukta hissettiriyor. Hayattan kopmuş gibi. Çünkü böyle giderse biliyorum her şey boka saracak. Ama bunu düzeltmek için bir türlü bir şey yapmıyorum. Bu sefer temelimi attım. İnşallah devamı gelecek.
Ama bu tarz yüzleşmelerde, çözümlemelerde aklıma geçmiş geliyor. Sırf o boşluklara düştüm diye, çalışmıyorum diye hep bi bahane bulurdum kendime. Yanımdakilere kötü davranırdım. Hep bi kibrim oldu çokça. Eski sevgilime baya çektirdim. Annem de bu saçmasapan huylarım yüzünden çok dert çekti. Eski sevgilimi çok özledim. Bu olayla alakası olsun veya olmasın. Yine ruh halim dengesiz bir biçimde bir sürü hikaye attım instagrama. Bir sürü şey yazdım. Kendi hatamı biliyordum ama hep bi onun bahanesini bulma çabasındaydım yazarken. Sonra yine boş yaptığımı anladım. Boşuna ruh halimi daha kötüye götürüyordum. Sadece çok özlemiştim. Ona da yazdım. 'Yine saçma sapan bir sürü şey yazdım ama sadece çok özledim.' diye. Duygularımı açıkça söyleyemiyorum. Çünkü kendim de anlamıyorum. Bir şekilde yaptıklarıma ve hislerime bahaneler buluyorum. Bildiğin hislerimden utanıyorum. Böyle birazcık da olsun anlayıp söyleyince çok rahatladım. Ben özledim. Çok özledim. Onun benim yanımda olmasını özledim. Ne kadar boktan bi adama dönüşsem de benden çok umutlu olmasını özledim. Benim yapabileceğime inanmasını özledim. Hiçbir zaman yapamadım biliyorum. Şimdi ilk defa yapıyorum :/ Bu çok acı aslında. Birinin size karşı hiç umudu olmadığını bilmek. Kalanları da tüketmek.
Ama şu an sınav dönemi. Stres çok fazla. Sosyalleşemiyorum. Hayat güzel giderken zaten bittiğini kabulleniyorum. Onu düşünecek vaktim olmuyor. Ne kadar düşünsem, özlesem de bir şekilde hayatın devam ettiğini biliyorum. Ve başkalarına da bir şeyler hissedebileceğimi biliyorum. Ama böyle stresli dönemlerde onu arıyorum işte. 'Sen yanımda ol yeter ki. Ben o sınavların hepsini geçerim.' demek istiyorum. Zamanında değerini bilemedik böyle şeylerin. Sürekli sınav falan diyorum. Yaşım çok küçük değil farkındayım. Ama okul,sınav bilmem ne benim hayatla aramdaki en büyük engel. Şu okulu bitirince baya bi rahatlıcam. Diğer özelliklerimin iyi olduğunu biliyorum. Yani okulu bitirince çok zorlanmam. İş de aradım deli gibi, iş sektörlerini de tanıdım az çok, iş görüşmelerine de gittim. Onlar bozuk psikolojinin geciken her şeyi bi anda yapma çabasıydı ama olsun. Olmayacağını bilsem de bikaç iş görüşmesine gitmek tecrübeydi benim için. Sadece şu okul bitsin yeter. Ders çalışmayı becerebileyim yeter. Çalışırsam okulla olan bağım da güçlenecek diye düşünüyorum. Neyse yine çok uzattım. Bundan sonra kısa kısa hislerimi anlatıcam sadece.
Eski sevgilimi çok özledim. Stresli dönemden geçtiğim için bu özleme biraz fazla. Ama bunu kendime itiraf edebildiğim için rahatladım. Genel olarak sosyalleşmeye, arkadaş çevresi edinmeye ve kız tavlama konusunda uzmanlaşmaya çalışıyorum. Bayadır o alanda kendimi göstermemiştim. Ve buna imkan bulabilirsem eski sevgili konusunu en azından bir süreliğine rafa kaldırabileceğimi düşünüyorum. Belki başkasına aşık da olabilirim. Ama hala eski sevgilisini kalbinde taşıyan bir yaralı mc yim :D Ama ruh halim spor, kız tavlama olayları derken çok iyi seviyeye geldi. Kendimi hatırladım, kendimi buldum. Ama sınavlar falan beni biraz düşürdü. O düşmenin ürünü olarak bu yazıyı yazdım.
Ama bu tarz yüzleşmelerde, çözümlemelerde aklıma geçmiş geliyor. Sırf o boşluklara düştüm diye, çalışmıyorum diye hep bi bahane bulurdum kendime. Yanımdakilere kötü davranırdım. Hep bi kibrim oldu çokça. Eski sevgilime baya çektirdim. Annem de bu saçmasapan huylarım yüzünden çok dert çekti. Eski sevgilimi çok özledim. Bu olayla alakası olsun veya olmasın. Yine ruh halim dengesiz bir biçimde bir sürü hikaye attım instagrama. Bir sürü şey yazdım. Kendi hatamı biliyordum ama hep bi onun bahanesini bulma çabasındaydım yazarken. Sonra yine boş yaptığımı anladım. Boşuna ruh halimi daha kötüye götürüyordum. Sadece çok özlemiştim. Ona da yazdım. 'Yine saçma sapan bir sürü şey yazdım ama sadece çok özledim.' diye. Duygularımı açıkça söyleyemiyorum. Çünkü kendim de anlamıyorum. Bir şekilde yaptıklarıma ve hislerime bahaneler buluyorum. Bildiğin hislerimden utanıyorum. Böyle birazcık da olsun anlayıp söyleyince çok rahatladım. Ben özledim. Çok özledim. Onun benim yanımda olmasını özledim. Ne kadar boktan bi adama dönüşsem de benden çok umutlu olmasını özledim. Benim yapabileceğime inanmasını özledim. Hiçbir zaman yapamadım biliyorum. Şimdi ilk defa yapıyorum :/ Bu çok acı aslında. Birinin size karşı hiç umudu olmadığını bilmek. Kalanları da tüketmek.
Ama şu an sınav dönemi. Stres çok fazla. Sosyalleşemiyorum. Hayat güzel giderken zaten bittiğini kabulleniyorum. Onu düşünecek vaktim olmuyor. Ne kadar düşünsem, özlesem de bir şekilde hayatın devam ettiğini biliyorum. Ve başkalarına da bir şeyler hissedebileceğimi biliyorum. Ama böyle stresli dönemlerde onu arıyorum işte. 'Sen yanımda ol yeter ki. Ben o sınavların hepsini geçerim.' demek istiyorum. Zamanında değerini bilemedik böyle şeylerin. Sürekli sınav falan diyorum. Yaşım çok küçük değil farkındayım. Ama okul,sınav bilmem ne benim hayatla aramdaki en büyük engel. Şu okulu bitirince baya bi rahatlıcam. Diğer özelliklerimin iyi olduğunu biliyorum. Yani okulu bitirince çok zorlanmam. İş de aradım deli gibi, iş sektörlerini de tanıdım az çok, iş görüşmelerine de gittim. Onlar bozuk psikolojinin geciken her şeyi bi anda yapma çabasıydı ama olsun. Olmayacağını bilsem de bikaç iş görüşmesine gitmek tecrübeydi benim için. Sadece şu okul bitsin yeter. Ders çalışmayı becerebileyim yeter. Çalışırsam okulla olan bağım da güçlenecek diye düşünüyorum. Neyse yine çok uzattım. Bundan sonra kısa kısa hislerimi anlatıcam sadece.
Eski sevgilimi çok özledim. Stresli dönemden geçtiğim için bu özleme biraz fazla. Ama bunu kendime itiraf edebildiğim için rahatladım. Genel olarak sosyalleşmeye, arkadaş çevresi edinmeye ve kız tavlama konusunda uzmanlaşmaya çalışıyorum. Bayadır o alanda kendimi göstermemiştim. Ve buna imkan bulabilirsem eski sevgili konusunu en azından bir süreliğine rafa kaldırabileceğimi düşünüyorum. Belki başkasına aşık da olabilirim. Ama hala eski sevgilisini kalbinde taşıyan bir yaralı mc yim :D Ama ruh halim spor, kız tavlama olayları derken çok iyi seviyeye geldi. Kendimi hatırladım, kendimi buldum. Ama sınavlar falan beni biraz düşürdü. O düşmenin ürünü olarak bu yazıyı yazdım.
Yorumlar
Yorum Gönder