İyi ki!

  Imagine dragons-zero mükemmel. Vizeleri çalışıyorum. Uyku düzenim aşırı bozuk. Sosyalleşemiyorum son zamanlarda. Bu zamanlarda çok kötü hissediyorum. Ders çalışmanın da işe yarayacağından emin olmadığım için. Yine bir sürü dersten kalabilirim çünkü. Kalmayağımı bilsem deli gibi çalışırım. Ama olmuyor işte. Baya çalışmam gerek. Bilin bakalım böyle zamanlarda ne oluyor? Eski sevgilimi özlüyorum evet doğru cevap. Her şeye rağmen o kadar sene beraber nasıl geçirdik bilmiyorum. Salak gibi bıraktım kendimi. Böyle olacağını biliyordum aslında. Okulun sorun çıkaracağını falan. Kurtulmak istedim. Sürekli başka kızlara falan yazdım. Ona rağmen gitmedi. Aslında eşeklik etmiş olabilirim. Belki de hep kalacaktı yanımda. Önüme bakıp derslerimi çalışıp onu sevdiğimi söylemem yeterdi belki de. Sürekli orada burada gezerken, kızlarla flörtleşirken mutlu oluyorum. Geçti gitti zaten diyorum. Moralim hiç bozulmuyor. Böyle zamanlarda da okul beni çok düşürüyor. Sanki büyük bir çöküşe yürüyormuşum gibi. Bir kere gerçekten çalışıp sonucunu görebilsem her şey düzelir eminim. Her şeye geç başladım. 5. senemde ilk sene yapmam gereken şeyleri yapıyorum. Yeni ortam yapıyorum falan. Okula hiç alışmadan, ortam kurmadan, üstüne kurduğum ortamdan da uzaklaşıp sevgili yapıp aşık oldum. Yine olsa yine yaparım :D Şimdi beni sevdiğini bilsem bırakırım her şeyi. Sikerim insanını derim ya. Sikerim kız tavlamasını. Sen varsın. Sen. Hayatımız çok güzel olacak. Gezelim derim. Salaklıklar yapalım derim. Tabi çok geç. O zamanları özlüyorum sadece biliyorum. İkimiz de aynı değiliz artık. Bir şekilde mutlu olamıyoruz. Ben kendimi açamadığımmış gibi geliyor ama.

  Dün gece uykum kaçtı. Ki zaten uyumucaktım. Annemi özlediğimi farkettim ilk defa. Eve gidince sıkı sıkı sarılcam dedim. 'Hadi güzelce giyin seni yemeğe çıkarıyorum.' dicem dedim. Ben böyle şeyleri hiç yapamadım. Annem de demişti zaten. 'Bana yaptıklarının aynısını o kıza da yaptın diye.' Öyle veya böyle bunlar neden değil. Bir şekilde olması. Ne yaparsam yapayım olmayacaktı da. Ama ruh halim dengesizken bunları düşünüyorum hep. Dans ede ede bana doğru sarılmak için koşan kızı özlüyorum. Buluşacağımız günün gecesi heyecandan uyuyamadığım denizi özlüyorum. Ben özlüyorum. Geçmişi özlüyorum. Onunla hiç tanışmasaydık keşke. Erkenden ne olacağım belli olurdu. Belki bütün sorunlarımı düzeltip hayata erkenden dahil olurdum. Şimdi çok mutlu olurdum öyle olsaydı biliyorum. Belki daha da dibe batardım. İntihar ederdim. Acılarım son bulmuş olurdu. İki şekilde de daha iyi olacaktı. Aşka hep çok önem verdim. Çok büyük yaşadım. Ama bana hiçbir şey katmadı.

  Çok fazla kendimi bıraktım. Berbere bile aylarca uğramazdım. Kendime bakmazdım. Ölü gibi yatar, onun eve gelip gitmesini isterdim. Hatırlayınca kötü hissediyorum. Ne kadar iğrenç bi insana dönüşmüşüm kabullenemiyorum bunu. Allahtan o beni takıntı haline getirmedi de kurtuldu. Böyle devam etseydi ilerde vicdan azabı çok daha büyük olurdu. İyiki şimdi başkalarıyla :) İyiki o çok yakışıklı dediği çocukla sevgili. İyiki onu bu kadar özlüyorum. İyiki onun gözünde bu kadar düştüm. İyiki böyle büyük acı çekiyorum hala. İyiki bok gibi gibiyim. İyiki ona sadece sarılmak için her şeyimi vermeye hazırım. İyiki onu öpmeyi bile deli gibi özlüyorum. İyiki onu gülüşünü unutamıyorum. İyiki başkalarını da sevebiliyor. İyiki kurtuldu. İyiki kurtulamadım...